.:YOZGATNUR66:.

Konu Hazret-i Ýsa ve Ýncil olunca, Müslümanlarý rencide eden, Hýristiyanlarýn da genellikle tasvip etmediði son olaylar sebebiyle, dini afet ve fitnelerden Allah’a sýðýnmamýzýn önemli bir vaktine girdiðimizi vurgulamadan geçemeyeceðim. Þimdi duâ vaktidir. Nice þerlerden hep hayýr çýkmýþtýr. Ýnþallah bu þerden de hayýr çýkacaktýr. Her þer, hayra gebedir. Fakat biz duâmýzý eksik etmeyelim.

Ýncil’e gelince... Ýncil zaten ilk ikiyüzlü yýllarda bozuldu. Bu gün müzelerde bulunan ve Ýncil’in bilinen ilk nüshasý diye sunulan nüshalar, ilk ikiyüzlü yýllarda bozulmaya yüz tutan nüshalardýr. Bununla beraber, birçok tercümelerden geçen bu günkü nüshalara nispetle doðruya daha yakýn nüshalardan olma ihtimali yok deðil. Ýncelemeden bir þey söylemek doðru olmaz.

Hazret-i Ýsa Aleyhisselâm, Allah’ýn, babasýz yarattýðý, son peygamberden bir önce gönderdiði ve son peygamberinin habercisi kýldýðý þerefli ve çilekeþ peygamberidir. Babasýz yaratýlýþý itibariyle Hazret-i Âdem’e (as) benziyor. Kur’ân bunu þöyle haber veriyor: “Allah katýnda Hz. Ýsa’nýn hali, Hz. Âdem’in yaratýlýþý gibidir.”1

Hazret-i Ýsa (as), dilediði zaman dilediði þekilde sebepleri devre dýþý býrakan Cenâb-ý Allah tarafýndan babasýz yaratýldý. Hazret-i Meryem’in oðlu olarak dünyaya geldi. Hazret-i Meryem bakire iken doðurmasý sebebiyle Yahudilerin iftiralarýna uðrayýnca, beþikte bulunan Hazret-i Ýsa (as) konuþtu ve kendisinin Allah’ýn elçisi ve kelimesi olduðunu, Allah’ýn kendisini mübarek kýldýðýný, annesinin iffet sahibi olduðunu söyledi.2

Hazret-i Ýsa (as) otuz yaþýna geldiðinde Yahudilere peygamber olarak gönderildi ve kendisine kitap olarak Ýncil verildi. Ýncil, daha önce inmiþ olan Tevrat’ý tasdik ediyor, Beni Ýsrail’in ihtilâf ettiði meseleleri açýklýða kavuþturuyor, Tevrat’ta haram kýlýnan bazý hükümleri helâl kýlmak suretiyle bazý hafifletmelerde bulunuyordu.3

Yahudiler kabul etmediler ve Tevrat’ýn hükümlerinden þaþmayacaklarýný bildirdiler. Bir Yahudi reisi, Hazret-i Yahya’yý (as) Tevrat’ýn hükümleri üzerine nikâh kýymaya çaðýrdý. Hazret-i Yahya bu nikâhý Tevrat’a göre kýyamayacaðýný, çünkü Ýncil indiðini ve Ýncil’e göre amel etmeleri gerektiðini söyledi. Bu yüzden Hazret-i Yahya’yý þehit ettiler.

Hazret-i Ýsa (as) kendisinin Allah elçisi olduðunu ispatlamak için birçok mucizeler gösterdi. Allah’ýn izniyle hastalarý iyileþtirdi, ölüleri diriltti, gökten sofralar indirdi ve çevresindeki yeni iman edenlere ikram etti.4 Kendisinden sonra âlemin reisi olarak Ahmed isminde bir peygamber geleceðini müjdeledi.5

Fakat Yahudiler Hazret-i Ýsa’yý hiçbir þekilde dinlemedikleri gibi, ona suikast planlamaya baþladýlar. Cenâb-ý Hak bu kötü tuzaklardan Hazret-i Ýsa’yý haberdar etti: “Ya Ýsa, Seni ecelin geldiðinde öldürecek olan benim. Ben seni semaya yükselteceðim. Yahudilerin fenalýklarýndan seni arýndýracaðým ve sana uyanlarý kýyamete kadar seni inkâr edenlere üstün kýlacaðým.” 6

Bu âyetin bildirdiði ve sahih rivayetlerin de haber verdiði odur ki, Hazret-i Ýsa (as) Yahudilerin suikastlarýndan arýndýrýlarak semaya yükseltilmiþtir. Ahir zamanda semadan indirilecek, dinini hurafelerden arýndýrarak Ýslâm dini ile omuz omuza getirecek, Hazret-i Mehdi’ye tabi olacak, dünyayý sulh ve huzura kavuþturduktan sonra vefat edecektir.7

Bediüzzaman Hazretleri, kendi dinini böyle bir güzel sona ulaþtýrmasý için deðil dünya semasýnda bulunan ve ölmemiþ olan Hazret-i Ýsa’nýn, hakikaten ölmüþ olarak ahiretin en uzak köþelerinde bulunmuþ olsaydý bile yeniden ceset giydirilip dünyaya gönderilmesi Allah’ýn hikmetinden uzak olmadýðýný, bilâkis hikmeti böyle gerektirdiði için vaad ettiðini, vaad ettiði için de elbette göndereceðini bildiriyor.

Fakat Bediüzzaman’ýn önemli bir notu da þöyledir: Hazret-i Ýsa (as) geldiðinde herkes onu açýkça tanýmayacak, sadece onun yakýnlarý iman nuru ile onu tanýyacaktýr. 8

Haþiyeler-Dipnotlar:
1- Âl-i Ýmran Sûresi: 59.
2- Meryem Sûresi: 30-33.
3- Zuhruf Sûresi: 65; Âl-i Ýmran Sûresi: 50.
4- Maide: 112, 113.
5- Saf Sûresi: 6.
6- Âl-i Ýmran Sûresi: 55.
7- Mektubat
8- Mektubat

Hakký hep önde tutalým ve haklýyý savunalým. Hak bazen kâfirin elinde de olabilir. Diðer yandan, insanlarý inanç ve fikir yapýlarýyla deðerlendirmek yerine, insanlýklarý ve ahlâklarý açýsýndan deðerlendirelim. Ýnsanlara etiket biçmenin ve onlarý damgalamanýn zararý faydasýndan çoktur. Güzel ahlâk sahibi iyi insanlara sempati duymak, fikir ve inançlarý ne olursa olsun, bize zarar vermedikçe bir mesuliyet getirmez.

Hiç þüphesiz herkesin küfür derecesi de farklýdýr. Fakat tövbe edeni Allah küfür þiddeti ne olursa olsun, affediyor.

Allah zâlim deðildir; asla zulmetmez. Allah âdildir, herkese her iþinde her zaman adâletle hükmeder. Allah kullarýyla ya adâletle, ya da rahmet ve maðfiretle muâmele buyurur. Allah’ýn rahmeti gazabýný geçmiþtir.

Her nimet, nimet deðeri oranýnda þükür ister. Müslüman bir çevrede yetiþen ve Ýslâmiyet gibi bir büyük nimete eren bizler Müslümanlýðý bilmek, yaþamak, Allah’ýn adýný baþkasýna bildirmek ve iyi örnek olmakla mükellefiz. Her Müslüman elinden geldiði kadar kendi çevresinden sorumludur. Hýristiyanlarla veya baþka din mensuplarýyla birlikte yaþayan Müslümanlar da bu sorumluluklarýnýn bilincinde olmalýdýrlar.

Hýristiyan bir çevrede doðup büyüyen ve kendisine Ýslâmiyet teblið edilmeyen birisi ise ilk plânda Allah’a bir olarak inanmak ve Hazret-i Muhammed’in (asm) Peygamberliðini inkâr etmemekle mükelleftir. Baþlangýçta bu îman onu kurtarýr. Ancak Ýslâmiyet’i öðrenebilecek imkân ve fýrsatlarý elde ettikçe îmanýný ve irfanýný geniþletmek, bilgisini artýrmak ve dîn-i mübîni yaþamakla o da mükellef olur.

Oysa, Allah’ýn vahyine sâdýk kalmayýp Ýlâhî Kitabý bozmakla aslýnda kendilerine en büyük zararý ve ihâneti, kendi dinlerinin yaklaþýk üçüncü kuþaktan dindaþlarý yapmýþlar.

Kur’ân, ehl-i Kitaba diðer inanç sahipleri yanýnda özel bir yakýnlýk duyar ve ehl-i Kitabý tevhide, bizim peygamberimizi ve dinimizi kabul etmeye çaðýrýr: “De ki: ‘Ey ehl-i Kitap! Gelin, sizinle aramýzda bulunan ortak bir sözde buluþalým: Ancak Allah’a ibâdet edelim; O’na hiçbir þeyi ortak koþmayalým; Allah’ý býrakýp, bir birimizi Rab olarak benimsemeyelim!’ Eðer yüz çevirirlerse, ‘Bizim Müslüman olduðumuza þahit olun’ deyin!”1

Hýristiyanlar; geçmiþte her ne kadar Allah’ýn sýfatlarýný yanlýþ tanýmýþ ve yanlýþ inanmýþ olsalar da, her geçen gün biraz daha “Tevhid Ýnancýna” yaklaþtýklarý, hattâ çok yerlerde “Tevhid Ýnancýna” ulaþtýklarýný þükranla görmek mümkün. Geçmiþin kini, husûmeti ve düþmanlýðý da, günümüzde yerini dinsizliðe karþý “ehl-i Kitap” olmanýn verdiði dînî bir duyarlýlýk ile ittifak ve yakýnlaþmaya býraktýðýný dikkatimizden uzak tutmamalýyýz. Üstad Bedîüzzaman Saîd Nursî Hazretlerinin (ra) ifâde buyurduðu gibi eðer biz Müslüman’lar Ýslâm ahlâkýný güzelce yaþayýp, îmânýmýza yaraþýr olgunluðu fiillerimizle gösterebilirsek, Hýristiyanlarýn ve sâir din mensuplarýnýn cemaatlerle Ýslâmiyet’e girmekte zorlanmayacaklarýný2 aklýmýzdan çýkarmamalýyýz.

Ýslâmiyet Allah katýnda en makbul, en son ve en mükemmel dindir. Hiç þüphesiz Ýslâmiyet’in bu vasfýný bilen ve Hazret-i Muhammed’in (asm) son Peygamber olduðunu bildiði halde kabul etmeyen ve yüz çeviren birisinin, Allah’ýn bir olduðuna îman etse de, bu îmanýn kendisini kurtaracaðýný söylemek zordur.

Ancak Bedîüzzaman Hazretlerinin (ra) ifâdesiyle “adem-i kabul baþkadýr; kabul-ü adem baþkadýr.” Bilmeyenler ve kasýtsýz bulunanlar, bildiði halde kabul etmeyenlerle bir deðildir. Kendisine Son Peygamber’in (asm) tebliði yapýlmamýþ, Allah’ýn son dîni ulaþtýrýlmamýþ, câhil kalmýþ, kalbinde son dîn ve son Peygambere (asm) karþý her hangi bir kin, kasýt, inat, garaz ve olumsuz tavýr bulunmayan; bununla beraber Allah’ýn var ve bir olduðunu tasdik eden bir Hýristiyan’ýn, bir ehl-i Kitab’ýn ve sâir insanlarýn ehl-i necat olduðunu; binâenaleyh Allah dilerse Cennet’e girebileceklerini söylemek mümkündür.3 Netîcede Cennetin kapýlarý onlar için de açýktýr.

Haþiyer-Dipnotlar:
1- Âl-i Ýmrân Sûresi, 3/64.
2- Hutbe-i Þâmiye, s. 20.
3- Mektûbât

Hýristiyan Allah’ýn kulu deðil mi? Allah dilerse pekâla onu da hidayet dairesine alabilir. Bir Hýristiyan’a veya gayr-i Müslim’e “Allah sana hidayet nasip etsin de rýzasý dairesine alsýn” mânâsýnda duâ etmekte ve bu mânâda Allah razý olsun demekte hiçbir sakýnca olmadýðý gibi, sevaptýr da…

Meþrû ölçüler içinde beþerî iliþkilerimizde güzel ahlâkýmýzý sergileyen örnek sosyal davranýþlar geliþtirmek ve göstermek her zaman idealimiz olmalýdýr. Dini, inanç yapýsý ve dünya görüþü ne olursa olsun, insanlara mümkün mertebe nazik ve saygýn davranmak, Ýslâmiyetin hiçbir kriteriyle çeliþmez. Aslýnda din ve dünya anlayýþý farký gözetmeksizin insana yaklaþmak ve insana deðer vermek, tebliðin de bir gereði. Peygamber Efendimiz (asm) komþu devletlerin baþkanlarýna yazdýðý Ýslâmiyete dâvet mektuplarýna Allah’ýn selâmýný vererek baþlýyor, nazik ve saygýn bir üslûp kullanýyordu.

Günümüzün medenî dünyasýnda saygýn yaklaþýmlarýn daha çok muhatap bulduðu ve ayný saygýnlýkla karþýlýk gördüðü asla göz ardý edilmemeli. Hangi dinden olursa olsun, muhatap olduðumuz insanlara Allah rýzâsý için olgun ve seviyeli yaklaþmalý, küçük vesîlelerle diyaloglar kurmalý, geliþtirmeli, geliþtirilmiþ diyaloglar sürdürülmeli, gayr-i Müslim komþularýmýz, arkadaþlarýmýz ya da iþimiz gereði selâmlaþtýðýmýz insanlar varsa, onlarla beþerî köprülerimizi iyi kurmalý, onlara öncelikle insanlýðýmýz ve iyi ahlâkýmýzla muâmele etmeliyiz. Müslüman olduðumuzu iyi ahlâkýmýzla ispatlamalýyýz.

Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin (ra), Ýslâm ahlâkýnýn ve iman hakikatlerinin güzelliklerini günlük davranýþlarýmýzla göstermemiz halinde sâir dinlerin tâbîlerinin cemaatlerle Ýslâmiyet’e gireceklerini müjdelemesi1 gâyet mânidardýr ve konumuzla yakýn ilgilidir. Burada, davranýþlarýmýzla göstermek yükümlüsü olduðumuz Ýslâm ahlâkýnýn güzellikleri içerisinde, insanlara karþý içtenlik ve saygýnlýðýn yeri hiç þüphesiz büyüktür. Muhataplarýmýza karþý yardýmseverlik, diðergamlýk, vefâkârlýk, fedâkârlýk, dürüstlük, çalýþkanlýk, temizlik, samîmiyet, nezâket, cana yakýnlýk, güler yüzlülük, kadirþinaslýk, saygýnlýk, seviyeli olmak ve olgunluk gibi ahlâkî özveri içinde yaklaþmak, müntesibi bulunmakla þeref duyduðumuz Ýslâmiyetin üzerimizde görmek istediði sâlih amellerdendir.

Bediüzzaman Hazretleri (ra) gayr-i Müslimlerle iliþkiler hakkýnda soru soran bir grup vatanperverin sorularýna verdiði cevapta, Kur’ân’ýn, “Ey îmân edenler, Yahudî ve Hýristiyanlarý dost edinmeyin”2 âyetini tefsîr eder. Bedîüzzaman (ra) burada, Yahudî ve Hýristiyanlarla bâtýl inançlarý, fikirleri ve gayr-i ahlâkî tutum ve davranýþlarý hasebiyle dost olunmamasý gerektiðini beyan eder; sýfatlarý veya sanatlarý için muhabbet edilebileceðini; bir Müslüman nasýl ki bazen Ýslâmiyetin onaylamadýðý sýfat ve haller içinde bulunabiliyor ise, bir gayr-i Müslim’in veya bir kâfirin de her sýfatýnýn gayr-i Müslim veyâ kâfir olmak lâzým gelmediðini, öyle ki bir gayr-i Müslim’in Müslüman olan bir sýfatýnýn takdir edilmesinin câiz olduðunu kaydeder. Ehl-i Kitaptan bir kadýnla evlenen birisinin karýsýný sevmesinin Kur’ân’a ters düþmediðini bildirir.3

Netice olarak, dini ve inancý ne olursa olsun, insanlara ‘Allah râzý olsun!’ denilir, denilmesinde hiçbir sakýnca yoktur ve hattâ denilmelidir. Esâsen, gayr-i Müslim veya kâfir birisinden Allah’ýn râzý olmasýný dilemek, onun hidâyete gelmesi için duâ ve niyâzda bulunmuþ olmaktan baþka bir þey deðildir. Dergâh-ý Ýlâhiye’nin kapýsý ise her türlü duâ ve niyâza açýktýr.

Cenâb-ý Hak râzý olacaðý bir kula dilerse, önce hidâyet nasip eder, sonra rýzâsýný lütfeder. Veya hikmeti dâiresinde, o kiþinin râzý olacaðý bir amel yapmasýný ya da makbul bir sýfat içinde bulunmasýný nasip eder. Hikmetini Ona býrakmalýdýr. “Allah râzý olsun!” derken, esasta Cenâb-ý Hakk’ýn muhatabýmýza hidâyet lütfetmesini istediðimizi niyetimizden geçirmemizde fayda vardýr

.  

Haþiyeler-Dipnotlar:
1- Hutbe-i Þâmiye, s. 20
2- Mâide Sûresi, 5/51
3- Münâzarât, s. 45