.:YOZGATNUR66:.

*Hac esnasýnda bolca duâ yapmak sünnettir. Bu duâlardan bir kýsmýný buraya alalým:

*Hacý Mekke sýnýrlarýna ulaþtýðýnda þöyle duâ eder: “Allah’ým! Bu Senin haremindir, Senin emniyetindir. Beni ateþe haram kýl! Kullarýný haþrettiðin günde beni azabýndan emin kýl! Beni yalnýz Sana ibâdet eden velî kullarýndan eyle!”

*Ýhrama giren kiþi þöyle duâ eder: “Allah’ým! Nefsim, etim, kaným, derim, tüylerim ve vücudum Senin için ihrama girdi. Benden kabul buyur. Allah’ým! Senin emrini ifa etmeye koþuyorum! Biliyorum ve tasdik ediyorum ki, gerçek hayat ancak âhiret hayatýdýr.”

*Kâbe görüldüðünde þöyle duâ edilir: “Allah’ým! Kâbe’nin þeref, azamet, kerem ve yüceliðini artýr! Allah’ým! Kâbe’yi þereflendiren kullarýnýn þeref ve keremini artýr! Selâm Sensin. Selâm Sendendir. Ey Rabb’im! Bizi selâmla ve huzurla yaþat!”

*Kâbe’yi tavaf ederken þöyle duâ edilir: Bismillahi Vallahü Ekber! Allah en büyüktür. Allah’ým! Sana îmân ederek, tazim ve tasdik ederek, ahdini yerine getirerek, Peygamberinin (Aleyhissalatü Vesselâm) sünnetine uyarak Kâbe’yi tavaf ediyorum. Benden kabul buyur!”

*Birinci, Ýkinci ve üçüncü þavtlarda þöyle duâ edilir: “Allah’ým! Haccýmýzý mebrur, sa’yimizi makbul, günahlarýmýzý maðfur kýl!

*Dördüncü, beþinci, altýncý ve yedinci þavtlarda þöyle duâ edilir: “Allah’ým! Affet! Allah’ým! Merhamet et! Allah’ým! Biz kullarýný baðýþla! Allah’ým! Sen Aziz ve Kerimsin! Yâ Rabbenâ! Bize dünyada hasene, âhirette de hasene ver! Bizi Cehennem azabýndan koru!”

*Sa’y yaparken þöyle duâ edilir: Allahü Ekber Allahü Ekber, Allahü Ekberü ve lillahil-hamd. Allah en büyüktür. Allah en büyüktür. Hamd Allah’a mahsustur. Bize hidâyet eden Allah en büyüktür. Allah’tan baþka hiçbir ilah yoktur. Lâ ilâhe illallahü vahdehû lâ þerike leh. Lehü’l-mülkü ve lehü’l- hamdü yuhyî ve yümîtü ve hüve hayyü’l-lâ yemûtü biyedihi’l-hayrü ve hüve alâ külli þey’in kadîr. O’nun ortaðý yoktur. Mülk O’nundur. Hamd O’nundur. Yaþatan ve öldüren O’dur. O hayat sahibidir ve ölümsüzdür. Her hayýr O’nun elindedir. O her þeye kadirdir. Allah’tan baþka ilah yoktur. O tektir. Sözünü yerine getirmiþ, kuluna yardým etmiþtir. Düþman ordularýný tek baþýna maðlup etmeye kadirdir. Allah’tan baþka ilah yoktur. Biz ancak O’na ibâdet ederiz. Kâfirlerin hoþuna gitmese de dîni yalnýz O’na has kýlarýz. Dîni yalnýz O’nun için yaþarýz. Allah’ým! Sen, “Bana duâ edin, icâbet edeyim” buyurdun. Sen asla sözünden caymazsýn. Beni Ýslâm’a hidâyet ettiðin ve hac ibâdetini yapmaya muktedir ve muvaffak kýldýðýn gibi, dünyadan Müslüman olarak çýkýncaya kadar da hidâyetini benden esirgeme! Ey kalpleri evirip çeviren Allah’ým! Kalbimi dînin üzerinde sabit kýl! Allah’ým! Senden rahmetini, maðfiretini, azîmetini ve Cennetini istiyorum! Allah’ým! Senden takvâyý, maddî ve mânevî zenginliði, ve nâmuslu olmayý istiyorum! Duâlarýmýzý kabul buyur!”

*Arafat’ta vakfe esnasýnda þöyle duâ edilir: “Lâ ilâhe illallahü vahdehû lâ þerike leh. Lehü’l-mülkü ve lehü’l- hamdü yuhyî ve yümîtü ve hüve hayyü’l-lâ yemûtü biyedihi’l-hayrü ve hüve alâ külli þey’in kadîr. Allah’ým! Hamd ancak Sanadýr. Allah’ým! Namazým, ibâdetim, hayatým, ölümüm Senin içindir. Dönüþ Sanadýr. Ey Rabb’im! Benim her þeyim Senin emanetindir. Rezilliðin ve Senin izzetine dokunan þeylerin þerrinden Sana sýðýnýyorum. Allah’ým! Bize dünyada ve âhirette iyilik ver! Beni Cehennemden azad et! Kullarýný Cehennemden azad et!”

*Müzdelife’de ve Meþ’aru’l-Haram’da þöyle duâ edilir: “Allah’ým! Senden tüm hayýrlarý istiyorum. Tüm kötülüklerimi ýslah etmeni istiyorum. Bütün þerleri benden uzaklaþtýrmaný istiyorum. Bunu Senden baþkasý yapamaz. Bunu ancak Sen yapabilirsin.”

*Kurban Günü Mina’da þöyle duâ edilir: “Elhamdülillah. Hamd ancak Allah’a mahsustur. O Allah ki, beni afiyet içinde Mina’ya getirdi. Allah’ým! Burasý Mina’dýr. Ben Senin kulunum! Senin elinin altýndayým! Velî kullarýna ancak Sana minnet ettirdiðin gibi, beni de ancak Sana minnet ettir! Allah’ým! Rezillikten, aþaðýlýktan, dînim hususunda fitneye düþmekten, Senin celâline dokunan dalâletten ve musîbetlere uðramaktan Sana sýðýnýyorum. Sen merhametlilerin en Merhametlisisin.”

Ýlginçtir, kimi zaman yasak üretmekte üzerimize yoktur. Oysa dînî bir temeli olmadan üretilen yasaklarla Allah’ýn sadece gayretine dokunmuþ oluruz.

Hassasiyetimizi dinin hassasiyetinden daha ileri süremeyiz. Yanýnda mahremi bulunan bir kadýnýn hacdan alýkonulmasý gibi bir yasak dînin hiçbir âyetinde veya hadîsinde yoktur. Böyle bir tercih takva da olamaz. Takva, zengin kadýnýn, yanýna mahremini de alarak hac etmesidir.

Hacda, hastalýk durumunda þeytan taþlama için vekîl tayin edilebilirdi. Fakat siz vekil tayin etmemiþsiniz. Vekil tayin etmiþ olsaydýnýz ve sizin adýnýza þeytan taþlama yapýlmýþ olsaydý, cezâ ödemenize gerek kalmayacaktý.

Þeytan taþlamak haccýn vâciplerindendir. Haccýn vâciplerinden birinin terki halinde, harem bölgesinde bir koyun veya keçi kurban edilmesi vaciptir. Bu kurban baþka yerde kesilmez. Bu kurbanýn eti tamamen fakir ve fukâraya tasadduk edilecektir. Kurban sahibinin kendisi ve bakmakla yükümlü olduðu kimseler yiyemezler.

Bu durumda siz, vacibi terk ettiðinizden dolayý, harem bölgesinde kesmek þartýyla her biriniz birer koyun veya keçi kurban etmekle mükellef durumdasýnýz. Bu mükellefiyet hâlâ zimmetinizde bulunmaktadýr. Yani bu kurbanýn vakti geçmiþ deðildir. Hacca veya Mekke’ye giden birisine bedelini ödeyerek cezâ kurbanlarýnýzý harem bölgesinde vekâleten kestirmeniz mümkündür.

Hazret-i Âiþe validemiz (ra) anlatýyor: “Resûlullah Aleyhissalâtü Vesselâm ile birlikte Hac maksadýyla yola çýktýk. Serif denilen yere geldiðimizde ben aybaþý oldum. Aðlýyordum. Resûlullah Efendimiz (asm):

“Ne oldu sana? Aybaþý mý oldun?” buyurdu. Ben de:

“Evet!” diye cevap verdim. Resûlullah Efendimiz (asm) þöyle buyurdu:

“Bu, Allah’ýn (cc) Âdem’in kýzlarýna takdir buyurduðu fýtrî bir þeydir. Kâbe’yi tavaf hariç haccýn bütün icaplarýný yerine getir.”1

Hazret-i Âiþe validemiz (ra) anlatmýþtýr: Huyeyy’in kýzý Safiyye (ra) Mina günleri esnasýnda hayýz gördü. Ve bu durum Resûlullah’a (asm) bildirildi. Resûlullah Efendimiz (asm):

“Bizi bekletecek mi?” buyurdu.

“O, ziyâret tavafýný yapmýþtýr” dediler. Resûl-i Ekrem Efendimiz (asm): “O halde mesele yok!” buyurdu.2

Ýbn-i Ömer (ra) demiþtir ki: “Her kim Beytullahý haccederse, onun haccýnýn sonu Beytullahý vedâ tavafý olsun. Ancak hayýz gören kadýnlar müstesnâdýr. Çünkü Resûlullah (asm) onlarýn vedâ tavafý yapmadan Mekke’den ayrýlmalarýna ruhsat vermiþtir.”3

Hazret-i Âiþe (ra) bildirmiþtir: “Hayýz gördüm. Ve bunun üzerine Resûlullah (asm), Beytullahý tavaftan baþka haccýn bütün gereklerini yapmamý emretti.”4

Hadislerden anlaþýlýyor ki, hac esnasýnda âdet gören kadýn Kâbe’yi tavaftan baþka haccýn bütün gereklerini yerine getirir. Farz olan ziyâret tavafýný (yani Arafat’ta vakfeden sonra yapýlmasý farz olan tavafý) ise temizlendikten sonra yapar. Eðer kurban bayramý günlerinde (yani ziyâret tavafý günlerinde) temizlenemezse, ziyâret tavafýný bayramdan sonra temizlendiði gün yapar. Böylece haccý tamam olur. Böyle kadýnlarýn âdetten dolayý ziyâret tavafýný geciktirmesinde hiçbir sakýnca yoktur.

Kadýnýn, âdetinden önce davranarak, farz olan ziyâret tavafýný yapýncaya kadar ilâç kullanýp âdetini geciktirmesinde de bir sakýnca yoktur. Ziyâret tavafýný yaptýktan sonra âdet görmekle ise, haccýn sýhhatine zarar gelmez.

Haþiyeler-Dipnotlar:
1- Nesâî, Hayýz, 1; Buhârî, Hayýz, 1.
2- Tirmizî, Hac, 97/949.
3- Tirmizî, Hac, 97/950.
4- Tirmizî, Hac, 98.

Üstad Bedîüzzaman Hazretleri Birinci Dünya Harbine Müslümanlarýn katýlarak sýkýntý çekmelerinin ve harp belâsý ile boðuþmalarýnýn bir musîbet olduðunu ve bu musîbetin bir cinâyetin sonucu olarak kader tarafýndan hükmedildiðini bildirir. Söz konusu cinâyet, farz namazýn, orucun ve zekâtýn ekseriyet tarafýndan terk edilmesidir. Harp belâsý, bu üç cinâyete bir kaderî cezâ olarak takdir edilmiþtir ve Müslümanlar beþ farz namazý terk etmelerine karþýlýk beþ sene yirmi dört saat talim, meþakkat ve hareket ile muharebe meydanlarýnda bir nevî namaz kýlmýþlar; senede bir ay orucu terk etmelerine karþýlýk, kefâret olarak beþ sene daðlarda aç sefil kalmýþlar; Allah’ýn ihsaný olan maldan kýrkta bir zekâtý vermeyip cimrilik etmelerine kefâret olarak da, harp nedeniyle fakr u zarûrete düþmüþler ve birikmiþ zekâtlarýný birden ve zorunlu olarak elden çýkarmýþlardýr.

Böylece cezâ amel cinsinden gelmiþtir. Bedîüzzaman’a göre harp musîbetinin hazýr mükâfâtý da vardýr þüphesiz. Bu mükâfât, günahkâr bir milletten beþte bir nispetinde dört milyon kiþinin velâyet derecesine çýkmasý, yani gâzi veya þehit olmasýdýr. Böylece bu cezâ þefkat-i Ýlâhî ile birlikte gelmiþ ve cezâya maruz kalanlara feyiz, sevap ve þehâdet rütbesi getirmiþtir.1

Üstad Hazretleri ekseriyetin namaz, oruç ve zekât ile birlikte haccý da ihmal ettiklerini, fakat rüyanýn hacda durduðunu, çünkü haccýn ihmalinin musîbeti deðil, gazap ve kahrý celp ettiðini bildirir. Bedîüzzaman’a göre bunun cezâsý da günahlarýn kefâreti olarak deðil, çoðalmasý olarak tecellî etmiþtir. Nitekim Müslümanlar haccýn mânâ, hikmet ve muhtevâsýný ihmal etmekle haccýn önemli hikmetlerinden olan;

1- Tanýþmak ve kaynaþmakla fikir, ülkü ve hedef birliði kurmayý,

2- El ele vererek ortak çalýþmayý gerektiren Ýslâmiyet’in yüksek siyâsetini,

3- Ýslâm toplumunun yüksek ve geniþ menfaatini gözetecek yeni çözümler üretmeyi ihmal etmiþlerdir.

Bu ihmal ise gayr-i Müslim düþmanýn, milyonlarca Müslüman’ý Müslüman aleyhine kýþkýrtmasýný kolaylaþtýrmýþtýr. Ýþte son iki yüz yýldan beri Ýslâm âlemi olarak içine düþürüldüðümüz yalnýzlýðýn, ayrýlýklarýn, ihtilaflarýn, küçük küçük devletlerle her bir Müslüman topluluðun gayr-i Müslim unsurlarýn emri ve yönlendirmesi altýna girmesinin kader cihetiyle nedeni bu dehþetli ihmaldir.

Meselâ: Ýngilizlerin sömürüsü altýndaki Hind ülkesi bin seneden beri Ýslâm’a hizmet eden pederi hükmündeki Osmanlý’yý düþman zannetmiþtir. Þimdi oturup baðýrýyor! Ruslarýn istilâsý altýndaki Tatarlar ve Kafkaslar, vâlidesi hükmünde olan Osmanlýya cephe almýþlardýr. Þimdi ayak ucuna oturmuþ aðlýyorlar! Ýngiliz oyununa yenik düþen Araplar, bin yýllýk kahraman kardeþi olan Osmanlýyý düþmana karþý yalnýz býrakmýþlardýr. Þimdi þaþkýnlýklarýndan aðlamasýný da bilmiyorlar! Fransýz ve Ýtalyan sömürüsü altýndaki Afrika bin yýllýk birâderi olan Osmanlýyý cephede kendi kaderine terk etmiþtir. Þimdi baðýrýp çaðýrýyor!

Ve Ýslâm âlemi bin yýldan beri Ýslâm bayraðýný þerefle baðrýnda taþýyan ve þanla baþýnda taç yapan bayraktar oðlu Osmanlýyý gaflet içinde terk etmiþ, Osmanlýnýn düþman tarafýndan bozguna uðratýlmasýna ve yýkýlmasýna göz yummuþtur. Þimdi çâresiz bir anne gibi saçlarýný yolarak ahu fizar ediyor!

Böylece Ýslâm âlemi, mutlak hayýr olan haccý Ýslâmýn yüksek kongresi sayýp gereði ile amel etmediðinden, mutlak þer olan düþman bayraðý altýnda dehþetli baskýlar, sadmeler, sarsýntýlar geçirmiþ; dayanýlmaz zulümler, saldýrýlar, sömürüler görmüþ; öz vatanlarýnda etkisiz, yetkisiz, hükümsüz ve garip býrakýlmýþtýr.

Oysa korkak tavuk, yavrularý yanýndayken þefkatini güce dönüþtürmekte, kendisine göre dev gibi hayvanlara saldýrabilmektedir. Keçinin kurttan korkusu, zor anlarýnda cesârete dönüþmekte, boynuzuyla kurdun karnýný delik deþik etmektedir. Fýtrî meyiller, mukavemeti kýrarlar, karþýlarýnda güç ve kudret tanýmazlar. Meselâ bir avuç su, kalýn bir demir gülle içinde olsa bile, kýþta soðuða býrakýldýðýnda, fýtrattan olan geniþleme meyli ile demir gülleyi parçalamaktadýr.

Evet; þefkatli tavuðun kudreti, gayretli keçinin zor andaki cesâreti ve suyun demir gülleyi dize getirmesi gibi, fýtrî bir heyecan, zulmün soðuk ve kâfirâne düþmanlýðýna maruz kaldýkça zulmü ortadan kaldýrýr, düþmaný periþan eder! Rus mojiklerinin Çeçenistan ve Afganistan topraklarýndaki çâresizlikleri buna þahittir.

Ne esef vericidir ki, Ýslâm âleminin daðýnýklýðý günümüzde de sürüp gitmekte; bir çok Müslüman topluluk, birer müstebit kralýn veya jakoben birer yönetimin basîretsiz ve beceriksiz sevk ve idâresi altýnda, gayr-i Müslim düþmanýn kirli ve pis çizmesine maruz kalmakta, sonuçta himâyesiz, korumasýz ve savunmasýz þekilde kendi kaderi ile baþ baþa býrakýlmaktadýr. Dün Bosna, Çeçenistan, Afganistan, bugün Filistin, Irak bunlardan sadece bir kaçýdýr. Ýslâm âleminin bu acziyeti ve zaafiyeti ise, Ýslâm’ý bilmeyen yer altý örgütlerinin cihad bahanesiyle terör yapmalarýna davetiye çýkarmaktadýr.

Fakat Bedîüzzaman Hazretleri bu derin problem karþýsýnda asla ümitsizlik ekmez. Bedîüzzaman, îmânýn özünde bulunan hârikulâde müsbet cesâretin diriliþinin, Ýslâmiyet izzetinin tabiatýnda var olan kahramanlýðýn hayat bulmasýnýn ve Ýslâm kardeþliðinin uyanmasýnýn her zaman mucizeler gösterebileceðini ve bu diriliþ ve uyanýþlarla Ýslâm âleminin topyekûn ayaða kalkabileceðini müjdeler.2

Haþiyeler-Dipnot:
1- D. H. Örfî ve Sünûhât, s. 116.
2- D. H. Örfî ve Sünûhât, s. 123-125