.:YOZGATNUR66:.

Okurumuz: *“Ben salât-ý tefriciye duâsýný 4444 defa okumaya niyetlendim. Bu duâyý her an her yerde okuyabilir miyiz? Yani abdestli ve baþý örtülü olmak zorunlu mu? Çünkü her an okumak istiyorum. Yolda, okulda her yerde duâ yapabilir miyiz? Buna ihtiyacýmýz var.”

   Mü’min ne karamsardýr, ne kötümserdir, ne bedbahttýr, ne bedbîn! Ve ne de mü’min, olaylara siyah gözlükle bakar.

Zira “Bana dua edin, size cevap vereyim”1 diyen Rabb-i Rahîm’ini, mü’min, her an yanýnda hisseder. Her an, her yerde duâ yapar. Rabbine her an, her yerde, her þekilde sýðýnýr. Duâ yaparken abdestli olmak ve baþý örtülü olmak þüphesiz tercih sebebidir. Çünkü abdest ve baþörtüsü dinin önemsediði vazgeçilmez salihâttandýr. Fakat abdestli olmayan veya baþý örtülü olmayan duâ yapamaz diye bir þey yoktur. Duâ yapmak isteyen kul ile Allah arasýna hiç kimse giremez. Kul duâsýný bulunduðu hal içinde yapar. Bulunduðu hâl, dinin emirleriyle örtüþmüyor ve bunu üzerinden defetmek için de gücü kudreti yetiþmiyor ise, salât-ý terficiye okumakla bu tür dinî sýkýntýlardan kurtulmayý da kasteder. Nitekim salât-ý terficiye duâsý her türlü sýkýntýyý aþmakla ilgili olarak Peygamber Efendimiz’in (asm) þefaatini isteyen bir duâdýr.

Unutmamak gerekir ki, mü’min her ne hal üzere bulunursa bulunsun; güçlüdür, kuvvetlidir, iyimserdir, ümitvârdýr.

Mü’min güçlüdür. Ama bu gücünü asayiþi ihlâlde kullanmaz, sokaða dökülüp taþkýnlýk yaparak göstermez.

Zira mü’min zorda kaldýðýnda ýztýrar dilini kullanarak, “Kat’î bir iltica ile duâ eder. Bir Hamî-i Meçhul’üne iltica eder. Belki Rabb-i Rahîm’ine teveccüh eder.”2 “Bu nev'î duâ, bir mâni olmazsa daima makbul” olduðundan, mü’min ýztýrar halindeyken, elinde “makbul duâ” gibi bir güç ve kuvvetin bulunduðunun farkýndadýr.

Iztýrar hâli her zaman meydana gelmeyebilir. Ama bir meydana geldi mi; mü’min, duâ için ellerini bir kaldýrdý mý, daha ellerini indirmeden rahmet taneciklerinin bardaktan boþanýrcasýna döküldüðü ve yeryüzünü eþsiz bir bahara çevirdiði az görülmemiþtir.

Ýþte mü’minin gücü; bütün meþrû sebeplere müracaat ettikten sonra hâlâ ýztýrar hali devam ediyorsa elindeki tek gücü budur!

Mü’min ýztýrar halindeyken telâþa, korkuya, paniðe yer vermez; þoka girmez. Hamî-i Meçhul’üne, Rabb-i Rahimine “duâ” ile iltica etmesi gerektiðini bilir, ellerini kaldýrýr, gönlünü açar, dilinin baðýný çözer. Mü’minin en büyük gücü budur.

Mü’min iyimserdir. Zira her an kendisini Hamî-i Meçhûlü’nün müþfik kudretinde hisseder. Iztýrar hali ile fazla rencide olursa sabýr, tevekkül ve duâ ile Hamî-i Meçhulü’ne iltica eder. Ve bu iltica ile “Ve beþþiri’s-sâbirîn” (=Sabredenlere müjdele)3; “Ve beþþiri’l-mü’minîn” (=Ýman edenlere müjdele)4 âyetleri ile müjdelenir. Allah’ýn rýzasýna ulaþýr.

Mü’min ümitvârdýr; musibeti günahlarýn kefareti, mükâfatýn mukaddimesi olarak görür. Musibetten ders alýr. Iztýrar halini gelecek baharýn sancýsý, Cennet-âsâ günlerin müjdecisi unvanýyla gözyaþýna çevirir. Dilinden ve gönlünden duâyý bir an býrakmaz.

Mü’min ehl-i imaný kendisine kardeþ bildiði için duâlarýnda ortak eder. Her mü’min diðer mü’minleri duâlarýnda zikrettiðinde bizahri’l-gayb olduðu için, yani gýyaben ona duâ ettiði için makbul duânýn bir þartý daha vücuda gelmiþ olur.5

Kabul edilebilir þartlarla arþ-ý âlâya yükselen duâ ve gözyaþlarýna o yüksek makamýn vereceði cevap, O’nun hikmetine, izzetine ve maslahatýna býrakýlmalýdýr.

Mü’min dine gelen musibeti asýl ve muzýr musibet olarak algýlar. Ve “musibet-i dîniyeden her vakit dergâh-ý ilâhiyeye iltica edip feryad eder.”6

Dergâh-ý Ýlâhiyeye ilticâ ederken Kur’ân’ý þefaatçi yapar ve Cevþenü’l-Kebîr’in diliyle þöyle niyazda bulunur: “Yâ iddetî ýnde þiddetî, yâ recâî ýnde musîbetî, yâ munîsî ýnde vahþetî, yâ sâhibî ýnde gurbetî... Ya melceî ýnde ýztýrârî” (Ey sýkýntým anýnda arkadaþým, ey musibetim anýnda ümidim, ey yalnýzlýðým anýnda dostum, ey gurbetliðim anýnda sahibim, ey nimetlendiðim anda velim, ey kederim anýnda ferahlatýcým, ey ihtiyacým ânýnda yardýmýma koþan, ey zor durumumda sýðýnaðým, ey korkum anýnda yardýmcým, ey þaþkýnlýðým anýnda yol göstericim!”

Mü’min, duâsýna kabul þartlarýndan birisi olan farz namazýndan sonra devam eder. Iztýrar halinde tesbihatý içerisinde zikrederken þerlerin def’ini ister. Hamî-i Meçhûlü’ne iltica eder. Ýltica duâsýný sabah akþam dilinden eksik etmez.

Evet, beþ vakit namazdan sonra tesbihatýmýzý yapalým, salat-ý terficiye duâsýný kendimiz için ve Müslümanlar için okuyalým. Iztýrarýmýzý ve ihtiyacýmýzý dile getirmiþ ve dinî ve dünyevî musibetlerden Hamî-i Meçhulü’müze sýðýnmýþ oluruz.

Þu an, ehl-i imanýn duâsýna muhtaç ne kadar ehl-i iman var. Allah’ým! Kur’ân hakký için duâlarýmýzý kabul buyur.

Âmin. Âmin. Âmin. Ecmain!

Haþiyeler-Dipnotlar:
1- Mü’min Sûresi, 40/60;
2- Sözler,
3- Bakara Sûresi, 2/155;
4- Ahzâb Sûresi, 47;
5- Mektûbât,
6- Lem’alar.

Okurumuz: *“Büyük Cevþen’de yer alan bölümler nelerdir? Bu bölümler ne zaman, hangi sýklýkla ve nasýl okunmalýdýr? Hangi dertlere þifadýr?”

  Büyük Cevþen adýyla bilinen Hizbü’l-Envâri’l-Hakâiký’n-Nuriye, Nur hakikatlerinden bir nurânî duâlar demetini bir araya toplayan bir duâ mecmuasýdýr. Üstad Hazretleri burada bulunan duâ, vird ve münâcatlarý her gece akþam namazý ile sabah namazý arasýnda okurdu. Hizbü’l-Envâri’l-Hakâiký’n-Nuriye’yi, Üstad Hazretlerinin gece hayatýný özetleyen ve tanýmlayan münâcat aðý olarak görmek mümkün.

Hizbü’l-Envâri’l-Hakâiký’n-Nuriye bazý Kur’ân Sûreleri ile baþlýyor. Bunlar: Yasin Sûresi, Fetih Sûresi, Rahman Sûresi, Haþir Sûresinin son beþ âyeti, Mülk Sûresi, Nebe’ Sûresi ve Bakara Sûresinin son iki âyeti olan Âmene’r-Resûlü. Ardýndan Kur’ân Sûreleri için bir duâ yer alýyor. Bu duâda, Kur’ân hakký ve Kendisine Kur’ân indirilen Peygamber Efendimizin (asm) hakký için Allah’ýn kalplerimizi Kur’ân nuruyla nurlandýrmasý, Kur’ân’ý her derdimize þifa kýlmasý, Kur’ân’ý hayatýmýzda ve öldükten sonra bize dost kýlmasý, dünyada bizi Kur’ân’a yakýn, kabirde dost, kýyamette þefaatçi, sýrat üzerinde yol gösterici nur, ateþe karþý perde ve örtü, Cennette arkadaþ ve bütün hayýrlar ve salih ameller için delil ve rehber kýlmasý isteniyor. Ardýndan kendisine Kur’ân indirilen Peygamber Efendimiz’e (asm) ve onun (asm) þerefli âl ve ashabýna salâtü selâm getiriliyor.

Hizbü’l-Envâri’l-Hakâiký’n-Nuriye’de Kur’ân Sûrelerinden sonra yer alan münâcatlar sýrayla þöyledir:

Cevþenü’l-Kebir: Büyük evliyâullahýn bildikleri ve hususî dairelerinde daima okuduklarý Allah’ýn isimleriyle ilmek ilmek örülmüþ bir büyük ve misilsiz duâ hazinesi olan Cevþenü’l-Kebîr’i Bedîüzzaman Hazretleri sürekli okumuþ ve talebelerine tavsiye etmiþtir. Cevþenü’l-Kebir ile ilgili olarak Üstad Hazretlerinin notu þudur: “Hazret-i Peygamber Sallallahü Aleyhi Veselleme Cebrail Aleyhisselâmýn vahiy ile getirdiði ve ‘Zýrhý çýkar, bunu oku!’ dediði gayet yüksek ve çok kýymettar bir münâcat-ý Peygamberîdir ki, Zeyne’l-Âbidin radýyallahi anhdan tevatürle rivayet edilmiþtir.”1

Evrâd-ý Kudsiye: Her türlü dert ve sýkýntýlarýmýzda bizim Allah’a karþý olan tavrýmýzda bize tam bir kul hüviyeti kazandýran ve bizi Allah’a yakýn kýlan, Nakþibendî Hazretlerine ait çok kuvvetli ve tesirli bir duâdýr. Üstad Hazretleri bu duâyý, bir salâvat-ý þerife demeti olan Delâli’n-Nur’un ortasýnda okurdu. Evrad-ý Kudsiye ile ilgili olarak Üstad Bedîüzzaman Hazretlerinin düþtüðü notu buraya aynen alýyoruz: “Þah-ý Nakþýbend’in kudsî bir evradýdýr ki, Hazret-i Peygamber Aleyhissalatü Vesselâmdan âlem-i mânâda ders almýþ.”2

Delâli’n-Nûr: Delâil-i Hayrât adýyla büyük evliyâullah tarafýndan zenginleþtirilerek tertip edilen ve okuna gelen çok kuvvetli bir salâvat-ý þerîfenin Üstad Bedîüzzaman tarafýndan yeniden düzenlenmiþ ve zenginleþtirilmiþ þeklidir. Ýçinde hemen her salâvattan sonra büyük dertlerimizin devasý, Allah’tan yüksek dereceler ve makamlar istenir, dünyevî ve uhrevî cümle âfetlerden ve musibetlerden Allah’a sýðýnýlýr, bütün ihtiyaçlarýmýzýn karþýlanmasý, bütün günahlardan arýnmamýz ve bütün hayýrlara ulaþmamýz duânýn ilerleyen satýrlarýnda istenir. Üstad Bedîüzzaman Hazretleri bu büyük salâvat metninin adýný Delâli’n-Nur koyarak kendisine ve talebelerine hususî bir vird yapmýþtýr.

Sekine: Bu duâ Hazret-i Ali’den (ra) rivayet edilmiþtir. Ferd, Hayy, Kayyum, Hakem, Adl ve Kuddûs isimlerini iþleyen on dokuz âyet cümlesinden ibarettir. Âyetler on dokuzar harfle alýnmýþtýr. Sekine duâsý Üstad Bedîüzzaman’ýn tavsiyesi ile “On dokuz defa okunur.” Üstad Hazretleri tarafýndan özellikle ahir zaman fitneleri karþýsýnda manevî bir kalkan hükmünde görülmüþ ve okunmuþtur. Okuyan kimse manevî bir huzur ve sekînet hali bulur, Allah’ýn izniyle korku, endiþe ve tehlikelerden kurtulur.

Münâcat-ý Veyse’l-Karânî: Veysel Karânî Hazretlerinin çok kuvvetli bir duâsýdýr. Bu münâcat, Risâle-i Nur’un önemle iþlediði “acz, fakr, þefkat ve tefekkür” mesleðine uygun duâ cümlelerinden meydana geliyor. Üstad Bedîüzzaman daimî bir virt olarak kabul etmiþ, kendisi daima okumuþ ve talebelerine de tavsiye etmiþtir.

Dua-i Tercüman-ý Ýsm-i Azam: Bu duânýn aslý vahiyle Peygamber Efendimiz’e (asm) hediye edilmiþtir. Allah’ýn isimleri þefaatçi kýlýnarak Cehennem azabýndan Allah’a sýðýnmamýzý saðlayan bir duâdýr. Üstad Bedîüzzaman Hazretleri sabah ve ikindi namazlarýndan sonra okunacak þekilde Namaz Tesbihatýna almýþtýr.

Dua-i Ýsm-i Azam: Allah’ýn isimlerinden bir demet olup, aslý vahiy ile Peygamber Efendimiz’e (asm) bildirilmiþtir. Üstad Hazretleri bu duayý öðle, akþam ve yatsý namazlarýnýn Namaz Tesbihatýna dâhil etmiþtir.

Münâcâtü’l-Kur’ân: Bu duâ Hazret-i Osman’ýn (ra) her bir Kur’ân Sûresinin çok önemli vurgularýný bir duâ cümlesi haline getirerek tertip ettiði bir münâcattýr. Hazret-i Ali (ra) tarafýndan rivayet edilmiþtir.

Tahmîdiye: Sekîne’de geçen Ferd, Hayy, Kayyum, Hakem, Adl ve Kuddûs isimleri esas alýnarak, bu isimlerin duâ makamýnda bir tefekkür dersi mahiyetinde Üstad Bedîüzzaman Hazretlerinin tertip ettiði bir duâdýr. Maddî ve manevî bütün hastalýklar esnasýnda Allah rýzasý için okunur. Çok kuvvetlidir.

Hulâsatu’l-Hulâsa: Bir tevhid dersi olan Âyetü’l-Kübra Risâlesi ile bir tefekkür münacatý olan Hizb-i Ekber-i Nûrî’nin özü olarak Otuz Üç Tevhid Kelimesinin bir özeti mahiyetinde bizzat Hazret-i Üstad tarafýndan tertip edilen bir tefekkür münâcatýdýr.

Tazarru ve Niyaz: Burada yer alan duâlar Üstad Bedîüzzaman’ýn Eski Saîd’den Yeni Saîd dönemine geçtikleri esnada yaptýklarý münâcatlardýr.

Cenâb-ý Hak duâ ve niyazlarýmýzý kabul buyursun.

Âmin... Âmin... Âmin... Ecmain!

Haþiyeler-Dipnotlar:

1- Hizbü’l-Envâri’l-Hakâiký’n-Nûriye, s. 30.,
2- Hizbü’l-Envâri’l-Hakâiký’n-Nûriye, s. 76.

Tövbe istiðfar ettim. Tövbemin kabulünü nasýl anlayacaðým?

Okurumuz:Yýllar önce birisine haksýz bir muamele yapmýþtým. Fakat daha sonra onunla helalleþtim. Ancak bir türlü vicdan azabýndan kurtulamýyorum. Tövbe istiðfar ettim. Tövbemin kabulünü nasýl anlayacaðým?

Ýnsan bilerek veya bilmeyerek, farkýnda olarak veya olmayarak birisine haksýz bir davranýþta bulunmuþ olabilir. Hatta onu maðdur bir duruma düþürüp bazý haklarýnýn elinden çýkmasýna sebep olacak bir muamelede de bulunabilir.

Böyle bir durum karþýsýnda ne yapmalýyýz? “Bir defa oldu, bir daha yapmayýz, keþke yapmasaydým” diyerek iç dünyamýzda hesaplaþmamýz kafi gelir mi? Yoksa meselenin telafisine gidip de hatamýzý düzelterek helallik dileyerek piþmanlýðýmýzý mý bildiririz?

Ýslâm’da esas itibariyle bir Allah hakký, bir de kul hakký vardýr. Allah hakký, her insanýn Rabbine karþý yapmasý gereken kulluk vazifeleridir. Bu hususta yaptýðý bir kusur, günah ve eksiklikten dolayý Allah’a yalvarýr, tövbe istiðfar ederek affýný diler. Fakat kul hakký öyle deðildir. Onun bir tek telafisi vardýr, o da haksýzlýða uðrayan, hukuku zayi olan kiþiyle bizzat görüþüp özür beyan etmek, helallik dilemekle birlikte maddi bir kaybý varsa telafi etmektir.

Bir hadis-i þerifte Peygamber Efendimiz þöyle buyururlar:

“Bir kimse kardeþinin haysiyetine, yahut malýna haksýz olarak taarruz etmiþse, iltimas olarak verilebilecek altýn ve gümüþün bulunmadýðý günden (Kýyamet) önce helalleþsin. Aksi halde, yaptýðý haksýzlýk nispetinde onun iyi amellerinden alýnýp hak sahibine verilir. Ýyiliði yoksa, hak sahibinin günahýndan alýnýp haksýzlýk eden adama verilir.” (1)

Peygamberimizin de tavsiyesine göre, bu durumda helalleþmekten baþka çýkar yol yoktur. O kadar ki, insan þehit bile olsa, üzerinde kul haklarý varsa, Allah diðer günahlarýný baðýþladýðý halde kul hakkýný baðýþlamamaktadýr.

Siz, zarara uðramasýna sebep olduðunuz kimseye gider, önce bir hata yaptýðýnýzý itiraf ederek özür beyan eder, sizi affetmesini, hakkýný helal etmesini rica edersiniz. Maddi bir kaybý varsa, imkanýnýz nispetinde hakkýný verirsiniz. Böylece elinizden geleni yapmýþ olursunuz. Muhatabýnýz da sizi hoþ karþýlar, müsamaha ve anlayýþ gösterirse, mes’uliyetiniz kalkmýþ, hadis-i þerifte açýklandýðý gibi, dünyada iken helalleþerek ahiretteki hesaplaþma ve azaptan kurtulmuþ olursunuz.

Bununla birlikte vicdan azabý çekiyorsanýz, ayrýca tövbe istiðfar edersiniz. “Piþmanlýk tövbenin kendisidir”, “Günahýndan tövbe eden hiç günah iþlememiþ gibi olur” mealindeki hadis-i þeriflerin sýrrýyla Allah katýnda da rahata kavuþmuþ olursunuz. (2)

Bir insan tövbesinin kabul olduðunu, günahtan kurtulduðunu nasýl anlar, nasýl fark eder, bu hal nasýl bilinir? Cevabýný Peygamber Efendimizden (a.s.m.) öðrenelim:
“Bir günah iþledikten sonra tövbe edip iyilik iþleyen kimse, üzerine çok dar bir zýrh giyinen bir adama benzer. Günahtan sonra bir iyilik yaparsa zýrhýn halkalarýndan biri çözülür. Bir iyilik daha iþlerse öbür halka da çözülür. Yapýlan iyiliklerin sonunda zýrh yere düþer.” (3)

Gerek Rabbine karþý bir günah iþleyen, gerekse bir insana haksýz bir davranýþta bulunan bir kimse, o günah ve hatanýn akabinde piþmanlýk duyarak sevaplý ameller iþler, Kur’an ve imana yönelik hizmetlerini ve çalýþmalarýný arttýrýrsa günah zýrhýnýn düðmeleri teker teker çözülür, kýsa zamanda o günahlardan kurtulur. Artýk bundan sonra bir vicdan azabý çekmesine, huzursuz olup üzüntüye kapýlmasýna gerek kalmaz. Çünkü o bir kul olarak halis bir niyet ve ihlasla elinden geleni yapmýþ sayýlýr.

Bu arada þu mealdeki ayet-i kerimeyi de unutmayalým:
“Ey kendi nefislerine karþý haddi aþan, günahlarla kendi nefsine kötülük eden kullarým! Allah’ýn rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz. Muhakkak Allah günahlarý affeder. O Gafur ve Rahimdir.” (4)

Haþiye-Dipnot:
1.Buhari Mezalim:10.
2.et-Tergib ve't-Terhib, 4:97.
3.A. g. e., 4:106
4.Zümer Suresi, 53. 

Mehmed Paksu Çaðýn Getirdiði Sorular